Kayıtlar

Temmuz, 2016 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Beleş Nutella ve Haribo Reklamı

Resim
Bir kurabiye yaptım ki... Şimdiye kadar yediklerim kurabiyeyse bu başka bir şey. Normalde netten bulduğum her tarifi yarım ölçüyle yaparım. Artan yemeği sevmediğim için falan. İşte bir kişi olmaktan kaynaklı. Bu kurabiyeyi ölçüye sadık kalarak yaptım. Sadece esmer şeker kullanmadım. Çünkü o esmer şeker olayının pazarlama hilesi olduğuna inanıyorum. Vanilya esansı da alkolle yapıldığı için her evhanımı gibi vanilin kullandım. Bir de damla çikolata tadını sevmediğim için tablet sütlü çikolata kullandım. 3 çeşit kurabiye yaptım. Biri tarifteki.. Diğerine marshmallow ekledim. Ötekine de Nutella. Peripella ile falan yapayım demeyin, fakir gibi.









90'lara harika bir yorum gelmiş

Az önce Onedio'da 90'ların sonunda haber olmuş bir çiftin hikayesini okudum. Tam bir nostalji yaşadım. Altta bir yorum çok hoşuma gitti. Nostaljinin dibini gördüm:

''Çocuklugumun haberleri. Aczmendiler, musa ve sarah, 

medyum memiş ve keto, kardak kayalıkları, sevimli düşman 

yunanistan, break dance, komançero, Turgut Özal'ın icraatın 

içinden'i falan . İğrenc mi desem tuhaf mı bilemedim. Hepsi 

bilinçaltımda yüzer hala.. En pasif, en sönük kuşaktık arada 

sıkıştık kaldık. Darbeden ürkmüş annelerin '' aman evladım 

hiç birşeye karışma '' dedikleri çocukları işte..Ne 68' lilerin 

isyanı ve heyecanı , ne gezideki çocukların muhteşem 

mizahi zekası. Zorla uyutulup, yorgan altından parliament 

gece sinemasını izlemeye çalışan, Nez kliplerinde 

milyonlarca doğmamış çocugunu kaybeden, şaşkın, ürkek 

bir kuşak işte...Televizyonda Reha Muhtar, müzikte kafayı 

sallayan Tayfun, sinemada Yaşar Alptekin'li lambada, beyaz 

ölüm , pis kaka eroin falan.. Düşünün art…

Mutfağım temmuz 2016

Resim
Hiç bir şey yazasım yok. Azıcık arabeskim şu anda. 






















İrem Çağıl

Instagram'ın keşfetinde keşfettim. Çoğumuzun imrenip, pek azımızın teknolojiyi, tembelliği, hazır yemeği, lüksü, konforu ve alışkanlıkları terk edip, yaşayabileceğimiz bir hayata başlamış. 
Instagramda paylaştığı fotoğraflara bakmaya bir başlarsanız zaten, bırakamayacaksınız. Pembişli cupcakeli yeni gelin evi hesaplarından sonra hepinize iyi gelecek.

Ben sonradan görme olduğum ve şehir hayatının lükslerine çok düşkün olduğum için, kendimde İrem hanım gibi yaşayabilme ihtimalini çok uzak görüyorum.

Kapalı olanlara hayran olup, asla kapanamayacağıma inanmam gibi.

Kahve makinesi bile olmadan yaşayamazmışım gibi geliyor bana. Sanki o yokken, kahve yapmıyordum. Yatak odamda klima yok. Bazı geceler çok sıcak oluyor. Salonda kanepede rahat edemediğim için, yatak odasında sıcağa katlanıyorum. Öyle hızlı uyum sağladım yani şehir hayatına.

Şimdi, zengin koca bulunca, bir arsa alıp, ortasına tek katlı bir ev inşa etmek (ettirmek) istiyorum. Tavuktu, domates, salatalıktı, köpekti.. Bunları istiyor…

Alex Noriega

Resim
Of Pof sitesinde (Kemal Ekşioğlu) gördüm bunu. Sanatçıyı görsellerde aradım. Yukarıdaki çizimi başka bir yazıyla vermiş.  Neden farklı çevirdiler acaba Türkçe'ye? Biz Türklerin en çok ihtiyaç duyduğu şey, empati olduğundan mı yoksa?




Öncesi - Sonrası Denebilir

Resim